Wiosna w obiektywie

Time to say goodbye

  To juz ostatki mojej irlandzkiej przygody. W następny poniedziałek wylatuję z "zielonej wyspy ". Czy jest mi smutno? Szczerze mówiąc ( jak na tą chwilę ) nie bardzo. Tak naprawdę jestem strasznie podekscytowana najbliższą przyszłością i już nie mogę się jej doczekać!

   29 czerwca ( po raz trzeci w tym miesiącu ) będę śmigała sobie samolotem wysoko, wysoko nad ziemią. I jak zwykle to u mnie bywa, będę się zachwycała tym stanem. Pewnie uronię w myślach kilka łez ponieważ wszystkie znaki na niebie na niebie pokazują, że kariery pilota nie zrobię. Lot będzie trwać kilka (dłuższych ) chwil, później lądowanie w Kopenhadze, gdzie będę miała kilka godzin do następnego samolotu. 

  Przejrzałam już chyba wszystkie możliwe zdjęcia z Kopenhagi, które do zaoferowania miał wujek Google i bardzo bym chciała chociaż na chwilę wpaść do centrum miasta. Cały czas zastanawiam się jak to zrobić, żeby nie spóźnić się na następny samolot. Ale jak to mówią - Do chcącego noc trudnego... Zobaczymy tylko jak bardzo będzie mi się chciało.

  Po kilku godzinach w stolicy Danii, wsiadam w następny samolot, który przetransportuje moją osobę do Ojczyzny.Po wylądowaniu na lotnisku w Modlinie będę musiała się przetransportować do Grodziska Mazowieckiego, gdzie spędzę kilka dni z rodziną. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, bo wszystkie połączenia kolejowe wyglądają, na moje oko, jak jakiś labirynt. Liczę na to, że spotkam jakichś poczciwych ludzi, którzy mnie pokierują ( taka metoda prawie nigdy nie zawodzi).

  Po krótkim pobycie w Grodzisku czeka mnie podróż do domu <3 po czym kolejna przeprowadzka do Krakowa, gdzie mam zamiar spędzić całe wakacje.

  Drugim powodem, dla którego mi śpieszno do ojczyzny jest fakt, że brakuje mi takiego poukładania przestrzeni życiowej na "pracę" i "dom". Nie wiem, czy ma to jakiś sens, ale chodzi mi o to, że tutaj praktycznie mieszkam w pracy ( takie uroki au pair) i wcale mi to nie odpowiada. Brakuje mi takiej swobody, kiedy teoretycznie powinnam ją

mieć. Ale przede wszystkim brakuje mi takich szczerych, bezinteresownych relacji- bo tutaj z tym problem. Nie mówię też, że tutaj nie poznałam nikogo bezinteresownego. Wręcz przeciwnie! Poznałam wielu wspaniałych ludzi, z którymi widzę się w każdy weekend. Problem w tym, że chciałabym czuć się komfortowo nie tylko w weekendy. 

  Dlatego też nie mogę doczekać się poniedziałku, a w sumie nawet soboty, bo właśnie wtedy opuszczam Blessington. Jestem też przekonana, że za Irlandią będę tęsknić. Pewnie będzie mi brakowało rzeczy, o których teraz nawet nie myślę. Przy starcie samolotu, kiedy zobaczę Irlandię z góry, na bank uronię łezkę. W końcu spędziła tutaj 8 miesięcy swojego życia i te wszystkie rzeczy, które widziałam, doświadczyłam są już częścią mnie.

Słońce, plaża i nieszczęsny rower

Dzisiaj w Blessington piękny dzień. Ani jednej chmurki na niebie, co zdarza się kilka razy do roku. Aby uczcić te piękne chwile postanowiłam wsiąść na rower i zrobić kółko wokół jeziora. Zaraz po tym jak odprowadziłam Seren do szkoły spakowałam się do plecaka i jadę. Przejechałam może 4 km i nagle słyszę takie ' bum'! ( nie umiem tego inaczej określić). Na poczatku myślałam, że zgubiłam felgę, czy coś innego odpadło z mojego roweru-grata. Niestety nic nie zgubiłam. Przebiłam oponę. Ja nie wiem, co te opony do mnie mają?! W tym roku przebiłam oponę z pięć razy. Czy ja jeżdżę jakoś inaczej niż przeciętni zjadacze chleba ? Bo już na prawdę nie wiem o co chodzi..  Tym sposobem powkurzałam się chwilę trochę na siebie, trochę na rower, na oponę i na cały świat, ale żeby nie wracać do szaro-burego pokoju, w ktorym przesiedziałam już wystarczająco dużo czasu, postanowiłam usiąść sobie nad jeziorem i tak sobie posiedzieć. Przytargałam rower nad samą plażę, usiadłam na zielonej trawce, słońce świeci niemiłosiernie, więc musiałam przykryć głowę swetrem ( dobrze, że jest cienki). I tak sobie siedzę, patrzę na wodę i modlę się żeby nikt inny tutaj nie zawitał, bo czasami fajnie mieć święty spokój. 

PS.żałuję  tylko, że nie zabrałam ze sobą książki..